Geschiedenis NMI

Na de Tweede Wereldoorlog zijn vier emigratiecentrales opgericht om Nederlanders, die als gevolg van hoge woningnood ons land verlieten, te ondersteunen bij het opbouwen van een nieuw bestaan elders. Door het ontstane tekort aan werknemers in de jaren zestig besloten bedrijven arbeidskrachten uit het buitenland aan te trekken en kreeg Nederland steeds meer te maken met de komst van immigranten:

In 1985 kwamen de eerste experimentele remigratieregelingen tot stand: de Basisremigratie subsidieregeling en de Remigratieregeling. Deze ondersteuning had in de eerste plaats betrekking op Zuid-Europeanen en migranten uit Turkije, Marokko, Joegoslavië, Tunesië, de Molukken en Suriname, de Nederlandse Antillen, Aruba en erkende vluchtelingen. In 1987 werden deze regelingen definitief. Om migranten goed te kunnen adviseren bij hun vragen rond een mogelijke terugkeer namen in 1989 de toenmalige emigratie centrales, het project Voorlichting Remigratie Buitenlandse Werknemers, de vakbeweging, de Vereniging van Nederlandse Gemeenten, en een aantal andere netwerkorganisaties het initiatief voor de start van het NMI. 

Van (e)migratie naar remigratie

Op 1 april 1991 opende het Nederlands Migratie Instituut zijn deuren met als taak emigranten, migranten en erkende vluchtelingen die vragen hadden rond hun mogelijke (re)migratie of doormigratie, bij te staan. Daarnaast hield de organisatie zich bezig met de emigratie naar Canada, Nieuw-Zeeland, Brazilië, de Verenigde Staten en andere landen. Omdat de Nederlandse overheid deze emigratie niet meer financieel wilde steunen, werden de voorlichtingsactiviteiten voor voornoemde landen in 1994 beëindigd. In dezelfde tijd trokken de emigratiecentrales zich uit het bestuur van het NMI terug. In de periode die volgde, is remigratie binnen de politiek regelmatig onderwerp van discussie geweest. Op 1 april 2000 trad de huidige Remigratiewet in werking en verruimde de Nederlandse overheid de remigratie-faciliteiten. Daarmee kregen ook de Molukkers die na de onafhankelijkheid van Indonesië naar Nederland waren overgebracht toegang tot de regeling. Ook voor Surinamers werd het gemakkelijker hiervan gebruik te maken.

Versobering remgratiewet

In 2003 was het toenmalige kabinet voornemens om de Remigratiewet direct in te trekken. Onder druk van de Tweede Kamer besloot het daar uiteindelijk van af te zien. Als reactie op de Kamermotie ‘Heroverweging Remigratiewet' diende de minister van Wonen, Wijken & Integratie in 2010 een aantal wijzigingsvoorstellen in. Deze resulteerden in een per 1 juli 2014 gewijzigde, versoberde Remigratiewet. Belangrijkste wijzigingen na versobering zijn een aangescherpte leeftijdsgrens (de aanvrager moet op, of na zijn 18e levensjaar naar Nederland zijn gekomen), een geschrapte basisvergoeding en het wegvallen van de ondersteuning bij doormigratie.

Actuele taakstelling

Sinds de oprichting stelt het NMI zich ten doel dat de migrant op basis van uitgebreide, deskundige en onafhankelijke informatie zelf een keuze kan maken tussen teruggaan naar het land van herkomst of blijven in Nederland. Daarom staat in het werk van het NMI de situatie van de migrant altijd centraal. Om hun diensten dichtbij de doelgroepen aan te bieden, houden de consulenten van het NMI op meerdere vestigingen in het land spreekuur. Hoe vaak en wanneer deze open zijn, hangt af van de grootte en de vraag van de doelgroep. Meer informatie over de spreekuurlocaties en openingstijden vindt u hier.

MEER INFORMATIE OVER REMIGREREN

NMI APP

Download nu onze remigratie app op je smartphone of tablet.